تصمیم‌‌گیری خوب: تلفیقی از سرعت و کیفیت

blank

مدیران اغلب فرض می‌کنند که سرعت با تاثیرگذاری بر هزینه فرصت، کیفیت تصمیم گیری را افزایش می‌دهد. اما نتایج نظرسنجی‌ها این باور را به چالش می‌کشد و نکات مهمی در مورد بهترین تصمیم ‌گیری‌ها را نشان می‌دهد.

تصور کنید که یک واحد تجاری یا عملکردی شرکتتان درگیر تصمیم گیری مهمی است که نیاز به داده‌های ورودی از سراسر سازمان دارد. احتمالا ابتدا به زمان فکر می‌کنید و به این نتیجه می‌رسید که تصمیم‌گیری درست در چنین شرایطی به تعداد زیادی از افراد مناسب نیاز دارد که احتمالا زمان‌بر است بنابراین با یک دو دو تا چهارتای ساده یک بخش از کار را قربانی می‌کنید و آن کیفیت است. با خود می‌گویید که شاید تصمیم سریع بهترین گزینه نباشد اما به احتمال زیاد به اندازه کافی خوب هست. در هر صورت بیشتر مدیران به تجربه دریافته‌اند که تصمیمات سریعی که کیفیتی معمولی دارند، اغلب هزینه فرصت بسیار پایین‌تری از تصمیمات بسیار عالی و زمان‌بر خواهند داشت.

اما آیا این شیوه تفکری صحیح است یا نه؟ بیایید نگاهی به آمار و ارقام زیر بیندازیم:

نظرسنجی شرکت مشاوره مدیریت مک‌کنزی از بیش از ۱۲۰۰ مدیر، مفروضات و افسانه‌های معمول در تصمیم‌ گیری را به چالش کشید.  یکی از این یافته‌های این نظرسنجی این بود که تصمیم گیری زمان زیادی از مدیران را به خود اختصاص می‌دهد و جالب اینکه بسیاری از این زمان صرف شده برای تصمیم گیری عملا ناکارآمد و غیر اثربخش است.

شرکت‌های برنده چه کار می‌کنند؟

در حالی که مسائل مربوط به سرعت و کیفیت، بسیاری از چالش‌های فرآیندهای تصمیم‌ گیری را در شرکت‌ها برطرف می‌کنند، نتایج همچنین نشان دهنده گروهی از سازمان‌ها که عملکردی عالی در تصمیم‌ گیری دارند و ما آن‌ها را برنده می‌نامیم، تنها ۲۰ درصد از شرکت‌ها را تشکیل می‌دهند. این‌ها شرکت‌هایی هستند که تصمیمات سریع، چابک و باکیفیت می گیرند و نسبت به همتایانشان رشد بسیار بیشتری را نشان می‌دهند.  تحقیقات نشان می‌دهد که کیفیت و سرعت تصمیم‌گیری هر دو به شدت با عملکرد کلی شرکت مرتبط است. به عنوان مثال تصمیم‌گیری و اجرای سریع‌تر هر دو به بازده بالاتر سازمانی مرتبط می‌شوند.

blank

تجزیه‌وتحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد اهمیت تصمیم‌گیری با کیفیت بالا و سریع، ترکیبی است که در سازمان‌های برنده شایع‌تر است. ممکن است انتظار داشته باشید که تصمیمات مستمر و عالی شامل مشورت‌های زیادی شوند و بنابراین برای اتخاذ چنین تصمیماتی زمان بیشتری لازم است، بنابراین اگر شرکت‌ها سریعتر تصمیم بگیرند، باید کیفیت را به خطر بیندازند. با این حال، نتایج نشان می‌دهد که نتایج سریع و با کیفیت بسیار به هم مرتبط هستند. طبق گفته‌های پاسخ‌دهندگان، سازمان‌هایی که سریع تصمیم گیری می‌کنند، در مقایسه با تصمیم‌گیرندگان آهسته با احتمال دو برابر بیشتر کیفیت را حفظ می‌کنند.

به نظر می‌رسد که این سازمان‌ها بر اساس شیوه‌های بنیادی که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهد شد رفتار می‌کنند:

  1. تصمیم گرفتن در سطوح مناسب سازمانی. زمانی که پاسخ‌دهندگان می‌گویند تصمیم ‌گیری در سطوح مناسب انجام می‌شود – که در بسیاری موارد به معنی تصویب تصمیمات در سطوح پایین‌تر سازمان است – آن‌ها احتمالا ۶٫۸ برابر شانس دارند تا به یک شرکت برنده تبدیل شوند. واقعیت این است که تصمیمات با کیفیت و سریع معمولا در سازمان‌هایی اتخاذ می‌شود که لایه‌های گزارش‌دهی کمتری دارند.
  2. تمرکز سختگیرانه بر میزان ارزش سطوح سازمانی. این عامل ممکن است بصری باشد، اما تنها ۴۱ درصد از پاسخ‌دهندگان می‌گویند تصمیمات سازمان‌ها با استراتژی شرکتشان سازگار است و آن‌ها منابع انسانی و مالی را برای پروژه‌های با ارزش بالا اختصاص می‌دهند. کسانی که بر روی این عامل سرمایه‌گذاری تمرکز می کنند ۳ برابر بیشتر از دیگران برنده هستند.
  1. تعهد داده به ذینفعان مربوطه. سازمان‌های برنده نسبت به اجرای تصمیماتشان متعهد می‌شوند و این مسئله برای سهامداران و ذی نفعانشان بسیار اهمیت بیشتری می‌یابد. زمانی که شرکتی متعهد به اجرای تصمیمات می‌شود این سیگنال را به ذی‌نفع انتقال می‌دهد روند تصمیم ‌گیری قوی بوده است و این افراد به روش معنی‌داری مشغول به کار بوده‌اند. بنابراین با چنین رویکردی شرکت ۷ برابر بیشتر احتمال دارد تا به شرکتی برنده تبدیل شود. در حالی که ترویج تعهد می‌تواند شامل افزایش تعداد افراد و خرید بیشتر شود، این به این معنا نیست که شرکت‌ها باید سرعت خود را به خطر بیندازند. هیچ کدام از این اقدامات لزوما نیازی به نظرسنجی از همه ذینفعان ندارند گاهی با یک تصمیم ‌گیری یک جانبه اما متعهدانه به اجرا می‌توان اعتماد سهامداران را جلب کرد.

بررسی پویای سازمانی در این یافته‌ها می‌تواند به حل منافع پیش‌بینی‌شده بسیاری از مدیران در مورد متعادل‌سازی سرعت، کیفیت و اجرای تصمیمات کمک کند. واقعیت این است که اتخاذ یک تصمیم بزرگ و چندجانبه که سود زیادی برای سازمان به دنبال دارد، به معنی  فدا کردن سرعت نیست. سوتفاهمی که ایجاد می‌شود این است که افراد را بطور محتاطانه وارد ماجرای تصمیم‌گیری کنیم اما لزوما به آنها اجازه رای دادن و اظهار نظر ندهیم. با ترکیب مناسب فرآیندها و شیوه‌ها، تصمیم‌گیرندگان می توانند افراد مناسب را بپذیرند، هماهنگی ایجاد کرده و تعهد لازم را برای اطمینان از اجرای سریع تضمین کنند.

منبع: McKinsey

مترجم: مارال مختارزاده

blank

کتاب‌ها و دوره‌های آموزشی پیشنهادی

مقالات مرتبط

۱۰ گام برای ادغام موفق

ادغام و تملیک‌هایی که به‌خوبی برنامه‌ریزی و اجرا شده‌اند، می‌توانند ارزش بیشتری خلق کنند. ادغام موفق (کلید اجتناب از ریسک‌های ادغام‌شونده یا ادغام‌کننده و تشخیص…

پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *